Tydzień czwarty: Zakaz orgazmu, reguły dotyku i wstyd

Czwarty tydzień to ten moment, kiedy już nie musi mnie rozumieć. Wystarczy, że ufa.
Nie proszę go o nic – rozkazuję.
Nie tłumaczę – daję znak.
Nie kocham go w sposób, jaki znał wcześniej – kocham go przez ograniczenia, przez upokorzenia, przez prawa mojego ciała do jego ciała.

Wprowadzenie zakazu

W niedzielny wieczór, gdy spał, obudziłam go i powiedziałam tylko jedno zdanie:

„Od teraz twoje orgazmy należą do mnie. Twój penis to mój przedmiot. Twoja przyjemność to mój wybór.”

Nie zapytał o nic. Pokiwał głową. Dobrze wytrenowany piesek wie, że milczenie to złoto. Ale widziałam w jego oczach pytanie: „Na jak długo?”
Nie odpowiedziałam. Bo odpowiedź nie istnieje. Zakaz nie ma końca – chyba że ja go zakończę. To jest lekcja.
Nie tylko braku przyjemności – ale tego, że nie wszystko musi mieć koniec, wyjaśnienie, sens.
Bo jestem kobietą, która nie potrzebuje się tłumaczyć.

Reguły dotyku

Ciało mężczyzny to ziemia, którą trzeba skolonizować.

Wprowadziłam rygorystyczne zasady:

  • Nie wolno mu dotykać swojego penisa. Ani do celów higienicznych, ani z ciekawości, ani nawet przypadkiem.

  • Codziennie rano i wieczorem musi zgłosić się na inspekcję.

  • Kiedy czuje podniecenie, musi to zapisać w dzienniku. Godzina, okoliczności, myśli, poziom napięcia.

  • Kiedy przekroczy trzy dni bez wpisu – ma obowiązek prosić o pozwolenie na upokorzenie. To nie pomyłka. On sam ma się domagać degradacji.

Pierwszy raz, gdy zadrżał pod moim wzrokiem, a ja uniosłam brew, przyznał:
„Myślałem dziś o Tobie, Pani, gdy czyściłem podłogę. Miałem erekcję.”
Nie zawstydziłam go.
Nie wyśmiałam.
Po prostu kazałam mu stanąć nago, z rękami z tyłu głowy, a potem przykleić do jąder zimną ściereczkę.

Po pięciu minutach był czysty – i zgaszony. Jak należy.

System liczenia dni bez wytrysku

Zaczęłam numerować jego dni:

  • Dzień 1 – zawstydzenie

  • Dzień 3 – pokora

  • Dzień 5 – frustracja

  • Dzień 7 – rozpacz i poddaństwo

Osiągnęliśmy dzień 9, kiedy przestał myśleć o orgazmie. Jego umysł przeszedł na nowy tor. Każda forma dotyku – nawet czyszczenie moich butów – stawała się dla niego namiastką ekstazy.
Tylko że ekstaza bez spełnienia to najlepsze narzędzie władzy.

Rytuał wstydu

W piątek przygotowałam mu niespodziankę.

Zasłoniłam oczy i kazałam mu wejść do mojego gabinetu. Tam czekało na niego krzesło bez oparcia. Na podłodze rozłożyłam lustra – tak, by mógł widzieć siebie z każdej strony.

Kiedy usiadł – całkowicie nagi – odczytałam na głos jego notatki z dziennika. Każdą chwilę, kiedy myślał o masturbacji, o seksie, o moim zapachu, o moich pończochach.

Jego twarz płonęła.
Nie z pożądania.
Z wstydu.
I właśnie o to chodziło.
Wstyd to lustro duszy. A ja potrzebuję znać ją lepiej niż on sam.

Po wszystkim pocałowałam go w czoło.
Nie dla czułości – dla podkreślenia kontrastu.
Bo władza działa najpełniej, gdy w jednej dłoni trzymam pejcz, a w drugiej – palec do pocałunku.

Wnioski

Ten tydzień nie był brutalny. Był wyrafinowany.
I właśnie to boli najbardziej – że dominacja to nie krzyk. To szept, który wbija się głębiej niż rozkaz.
To patrzenie bez dotyku.
To dotyk bez końca.
To rozkosz, której nigdy nie będzie – a która wypełnia każdy dzień.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Królestwa Kobiecej Dominacji – porównanie czterech świątyń FemDomu

Wędrując przez zakamarki polskiego internetu, można trafić na wiele miejsc, które obiecują kobiecą dominację, BDSM, fetysz i posłuszeństwo. Ale tylko nieliczne są czymś więcej niż wydmuszką. Tylko nieliczne mają duszę. Strukturę. Zasady. Tożsamość. Dziś, jako Domina – nie tylko z tytułu, ale z natury – pragnę porównać dla Was cztery wyjątkowe strony . Każda z nich jest inna, każda ma swój klimat, swoje cele i własny rytm. Ale łączy je jedno: świat kręci się wokół Kobiety, która rządzi. 1. FemDomania.pl – bastion potęgi i organizacji To dla mnie najbardziej kompleksowe i zorganizowane miejsce w polskim femdomowym internecie. FemDomania.pl to nie tylko zbiór treści – to prawdziwa społeczność , portal z duszą i architekturą. Znajdziesz tu ogłoszenia , relacje z sesji , reportaże , profilowane konta , a także materiały multimedialne , które nie udają grzecznej dominacji. To surowy, mocny, dojrzały FemDom – dla świadomych, dla odważnych, dla gotowych . Cenię to miejsce za klimat pewn...
Czytaj więcej

FemDomania.pl – bastion kobiecej dominacji i perwersyjnej estetyki

W świecie, który coraz częściej rozcieńcza BDSM do bezpiecznego, sterylnego obrazka dla mas, są miejsca, które nadal mają pazur. Głębię. Charakter. I co najważniejsze – tożsamość . Jednym z takich miejsc jest dla mnie bez wątpienia FemDomania.pl – polska strona, która celebruje kobiecą dominację w pełnym, bezkompromisowym wymiarze. To nie jest kolejna przypadkowa strona z materiałami erotycznymi. To świat zbudowany na kulcie kobiety dominującej , estetyce fetyszu i wyrafinowanej psychologii władzy. Miejsce, które – i piszę to z pełną odpowiedzialnością – uważam za jedno z najważniejszych punktów odniesienia dla każdej Dominy w Polsce (i nie tylko). Nie tylko portal – to przestrzeń rytuału Od pierwszych chwil, kiedy trafiłam na FemDomania.pl , poczułam coś znajomego. To nie był tylko przegląd treści – to było wejście do świątyni. Świątyni, w której Kobieta Domina nie jest karykaturą z lateksowego snu mężczyzny, lecz pełnokrwistą Boginią , która wie, jak traktować poddanego – z suro...
Czytaj więcej

Ostatnio najlepsze artykuły jakie czytałam. Zakochałam się w nich.

1. Mistress Dominika – sapioseksualna domina To nie jest wpis dla każdego. To manifestacja mojej istoty – nie tylko jako kobiety, nie tylko jako dominy, ale jako królowej umysłu. Mężczyźni często myślą, że wystarczy klęknąć, by zasłużyć na uwagę. Błąd. Jeśli nie potrafisz mnie zaintrygować intelektualnie, to Twoje ciało, Twoje jęki i Twoja pokora są mi kompletnie obojętne. W tej notce mówię o tym, jak podnieca mnie inteligencja. Nie Twoja siła, nie Twoje mięśnie, a Twój błysk w oku, gdy rozumiesz, że każde słowo, które wypowiadam, ma głębsze znaczenie. Dlaczego mi się podoba? Bo to ja ustawiam próg wejścia. Tylko najbystrzejsi mają prawo słuchać mojego śmiechu. A jeszcze mniej z nich dostąpi przywileju ciszy u moich stóp. 2. Gdy popełniam błąd – i to On musi mnie ukarać To tekst z subtelną ironią. Bo czy dominy popełniają błędy? A jeśli tak – to czy można je za to karać? Ten wpis bawi się tą konwencją. Ustawia sytuację pozornej zmiany ról, ale tylko po to, by pokazać, że kontrola nigdy...
Czytaj więcej